می نشینم رو به روی خواهش ابروی تو بعد می بافم غزل با خوشه های موی تو تا بریزی توی چشمانم نگاهت را شبی مست خواهم شد از آن عطر خوش شب بوی با همان مستی به روی صفحه ای از خاطرممی کشم تصویری از چشم و لب هندوی تو تا بدانی ای غزال کوهی شور آفرینبا تو هستم تا همیشه با گل مینوی تو شور و حال این غزل هم با تمام ساده گییک نشانی دارد از زیبایی آهوی تو یا که عنّاب لبان مخمل این واژه هاسرخیش را دارد از سرخاب سیب روی تو می شود فرمان دهی ای نا خدای چشم منتا بمانم در پناه چادر گیسوی تو.